Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2015

Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας

Σερζ Λατούς – Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας

015
«Εάν εξαλειφθεί ο πόνος που προκαλείται από την ανάγκη,
τότε τα απλούστερα φαγητά δίνουν εξίσου μεγάλη ικανοποίηση
με εκείνη που προσφέρει ένα διαιτολόγιο στο οποίο
κυριαρχεί η αφθονία»
Επίκουρος, Επιστολή προς Μενοικέα, § 130

«Όποιος έχει θέσει τον εαυτό του πέρα από κάθε επιθυμία,
ποια έλλειψη μπορεί να έχει;»
Σένεκας, Για μια ευτυχισμένη ζωή[1]

«Η υπέρτατη σοφία αυτών των καιρών ίσως να συνίσταται
στο να σκέφτεται μεν κανείς απαισιόδοξα, γιατί η φύση των πραγμάτων
είναι σκληρή και θλιβερή, αλλά να ενεργεί με αισιοδοξία,
γιατί η ανθρώπινη παρέμβαση αποδεικνύεται αποτελεσματική
για τη βελτίωση της ηθικής και της κοινωνικής ευημερίας.
Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι φαινομενικά φαίνεται να ισχύει
το αντίθετο, καμία προσπάθεια για την προώθηση της δικαιοσύνης
και της καλοσύνης δεν πάει χαμένη».
Benoît Malon, La Morale sociale[2]

Η χρεοκοπία της υλοποίησης του στόχου της ευτυχίας για όλους την οποία υποσχόταν η κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης μας υποχρεώνει να αναρωτηθούμε ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτής της υπόσχεσης. Η υπερκαταλάνωση υλικών αγαθών αφήνει ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού βυθισμένο στις στερήσεις, ενώ παράλληλα δεν εξασφαλίζει μια πραγματική ευημερία στους υπολοίπους. Η ρήξη που προτείνει το πρόγραμμα της αποανάπτυξης συνίσταται στη διατύπωση ενός διαφορετικού ορισμού για την ευτυχία, η οποία συνίσταται στη «λιτή αφθονία μέσα σε μια αλληλέγγυα κοινωνία». Προϋποθέτει την έξοδο από τον φαύλο κύκλο της απεριόριστης δημιουργίας αναγκών και προϊόντων, ο οποίος δημιουργεί ένα συνεχώς εντεινόμενο αίσθημα στέρησης· παράλληλα, ο εγωισμός που προωθείται από έναν ατομικισμό που καταλήγει σε μαζικοποίηση και ομοιομορφοποίηση θα πρέπει να μετριαστεί χάρη στην ανάπτυξη ενός πνεύματος συμβιωτικότητας.
Η καταναλωτική αφθονία ισχυριζόταν ότι θα φέρει την ευτυχία μέσα από την ικανοποίηση των επιθυμιών όλων των ανθρώπων· όμως, αυτή η ικανοποίηση εξαρτιόταν από εισοδήματα που διανέμονταν με εξαιρετικά άνισο τρόπο και τα οποία αποδεικνύονταν πάντοτε ανεπαρκή για την κάλυψη των σημαντικότερων αναγκών της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού. Επιπλέον, η καλή λειτουργία της στην πράξη στηρίζεται σε ένα γενικευμένο αίσθημα ανικανοποίητου. Όπως γνωρίζουν καλά οι διαφημιστές, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι κακοί καταναλωτές.[3] Ακολουθώντας μια εντελώς αντίθετη λογική, η αποανάπτυξη υποστηρίζει ότι θα φέρει την ευτυχία στην ανθρωπότητα χάρη στον αυτοπεριορισμό, επιτυγχάνοντας έτσι τη λιτή αφθονία.

Ούτε οικονομική μεγέθυνση ούτε πολιτικές λιτότητας και περικοπών

Η μοναδική λύση που έχουν βρει οι κυβερνήσεις μας για την οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση που πλήττει σήμερα την κοινωνία της κατανάλωσης είναι οι πολιτικές των περικοπών και της λιτότητας, ενώ οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις προωθούν μια ανάκαμψη της οικονομίας η οποία αποδεικνύεται προβληματική. Η πρώτη λύση μάς οδηγεί σε ένα αδιέξοδο που θα αποδειχθεί οδυνηρό για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ενώ η δεύτερη θα είναι καταστροφική για τον πλανήτη. Εξάλλου, υπάρχει και ένα τρίτο, ακόμα χειρότερο, ενδεχόμενο: ένα πρόγραμμα το οποίο θα συνδυάζει την ανάκαμψη με τις πολιτικές λιτότητας. Κατά βάθος, αυτό ακριβώς προτάθηκε στη διάσκεψη κορυφής της G8/G20 στο Τορόντο, τον Ιούνιο του 2010. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συνηγορούσε υπέρ μιας αυστηρής πολιτικής σκληρής λιτότητας. Καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα φοβόταν ότι κάτι τέτοιο θα τσάκιζε τη δειλή ανάκαμψη της παγκόσμιας αλλά και της αμερικανικής οικονομίας, τάχθηκε υπέρ μιας ήπιας και λελογισμένης ανάκαμψης. Η τελική συμφωνία επιτεύχθηκε πάνω σε μια δυσλειτουργική σύνθεση των δύο αντίθετων απόψεων: η ανάκαμψη θα ελέγχεται από τη λιτότητα και η λιτότητα θα μετριάζεται από την ανάκαμψη. Μάλιστα, η τότε Γαλλίδα υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ (και σημερινή πρόεδρος του ΔΝΤ) επινόησε το νεολογισμό «λιτάκαμψη»* (εκ των «λιτότητα» και «ανάκαμψη»). Και ο Αλαίν Μενκ, ο αμίμητος ανεπίσημος σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ειδικός αν και πολύ συχνά κάνει λάθος στις προβλέψεις του και στις εκτιμήσεις του, τις οποίες διατυπώνει με ιδιαίτερα πομπώδες ύφος και μεγάλη αυτοπεποίθηση, όταν ρωτήθηκε τι πρέπει να γίνει μέσα σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία, έδωσε την εξής αξιοθαύμαστη απάντηση: Πρέπει «να πατάμε ταυτόχρονα και το φρένο και το γκάζι».
Πράγματι, για τις σημερινές κυβερνήσεις, το σύνθημα «και ανάκαμψη και λιτότητα» σημαίνει ανάκαμψη για το κεφάλαιο και λιτότητα για μας.
Στο όνομα της ανάκαμψης –η οποία εξάλλου είναι σε μεγάλο βαθμό μια αυταπάτη όσον αφορά τις επενδύσεις και μια μεγάλη απάτη όσον αφορά την απασχόληση– μειώνονται ή καταργούνται οι εργοδοτικές εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση, ο φόρος επί των εταιρικών κερδών και ο «επαγγελματικός φόρος»*. Οι κυβερνήσεις παραιτούνται από οποιαδήποτε φορολόγηση των υπερκερδών του τραπεζικού και του χρηματοοικονομικού τομέα, ενώ η λιτότητα πλήττει με σφοδρότητα τους μισθωτούς και τις μεσαίες και κατώτερες τάξεις, μέσα από τη μείωση των μισθών, τις περικοπές στις κοινωνικές παροχές, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και τον περιορισμό του ύψους της σύνταξης (η οποία οδηγεί με συγκεκαλυμμένο τρόπο στην ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος).[4] Το επιστέγασμα αυτής της καταστροφικής μανίας –το οποίο υποτίθεται ότι θα προετοιμάσει την ανάκαμψη– είναι η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και η ταχύτατη ιδιωτικοποίηση οποιουδήποτε τομέα έχει απομείνει μη ιδιωτικός. Γινόμαστε μάρτυρες ενός περίεργου, μαζοχιστικού διαγωνισμού λιτότητας. Μιας λιτότητας η οποία δεν έχει καμία σχέση με την «αυστηρότητα» που πρότεινε ο Ιβάν Ίλιτς και την οποία εγώ προτιμώ να αποκαλώ «λιτή ζωή»· αντίθετα, αυτή η νεοφιλελεύθερη λιτότητα δεν στερεί μόνο το περιττό, αλλά και ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των αναγκαίων αγαθών.[5] Η χώρα Α εξαγγέλει μείωση μισθών κατά 20% και, αμέσως, η χώρα Β μειοδοτεί με 30%, ενώ η χώρα Γ, για να μην υστερεί, εξαγγέλλει ακόμα πιο δρακόντεια μέτρα. Και όλα αυτά για να μη δυσαρεστηθούν οι οίκοι αξιολόγησης και οι διεθνείς χρηματαγορές από τις οποίες έχουν λάβει δάνεια οι κυβερνήσεις των χωρών Α, Β και Γ. Καθώς ο πληθυσμός καλείται από την πανταχού παρούσα διαφήμιση να συνεχίσει να καταναλώνει συνεχώς περισσότερο παρά το γεγονός ότι δεν έχει τα αναγκαία μέσα για να το κάνει, και, συνεπώς, οφείλει να δανείζεται χωρίς να υπάρχει προοπτική να αποπληρώσει τα χρέη του, έχει σχεδόν παραλύσει, διακατέχεται από ένα αίσθημα ενοχής και αντιδρά ελάχιστα, αφού αδυνατεί να διακρίνει κάποια αξιόπιστη εναλλακτική πολιτική. Καλείται να μετανοήσει για την καταναλωτική ψεύτικη γιορτή στην οποία έχει ενδώσει, ενώ ταυτόχρονα οφείλει να τη συνεχίζει βυθισμένος στην κατήφεια.
Το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει αυτή η πολιτική της ηλίθιας λιτότητας είναι να πυροδοτήσει έναν κύκλο αποπληθωρισμού ο οποίος θα βαθύνει την ύφεση, την οποία δεν θα κατορθώσει να αποτρέψει μια ανάκαμψη που θα έχει αμιγώς κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεδομένου δε ότι τα κράτη θα έχουν υποστεί οικονομική αφαίμαξη, δεν θα είναι πλέον σε θέση να ξανασώσουν τις τράπεζες διαθέτοντας και πάλι δισεκατομμύρια δολάρια.
Μπροστά σε αυτή την ιδιαίτερα έντονη απειλή, καλοπροαίρετα άτομα, όπως ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτζ, συνιστούν τις παλιές κεϋνσιανές συνταγές της ανάκαμψης της κατανάλωσης και των επενδύσεων, χάρη στις οποίες θα ξαναρχίσει η οικονομική μεγέθυνση. Αυτή η θεραπεία δεν είναι η επιθυμητή. Και δεν είναι επιθυμητή επειδή ο πλανήτης δεν μπορεί πλέον να την αντέξει· ίσως μάλιστα και να μην είναι δυνατή, δεδομένου ότι εξαντλούνται οι φυσικοί πόροι (με την ευρύτερη έννοια του όρου). Ήδη από τη δεκαετία του 1970, το κόστος της οικονομικής μεγέθυνσης είναι υψηλότερο από τα οφέλη της. Τα κέρδη παραγωγικότητας που μπορούμε να αναμένουμε είναι πλέον μηδενικά, ή σχεδόν μηδενικά. Για να διατηρήσουμε απλώς για μερικά χρόνια την αυταπάτη της οικονομικής μεγέθυνσης θα έπρεπε να ιδιωτικοποιήσουμε και να εμπορευματοποιήσουμε τα τελευταία καταφύγια της κοινωνικής ζωής, καθώς και να αυξήσουμε την αξία μιας αμετάβλητης –ή και μειούμενης– μάζας καταναλωτικών αγαθών. Αυτό το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα το οποίο προσπαθούν να «πουλήσουν» τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι αξιόπιστο, επειδή αυτά τα κόμματα δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσουν τον νεοφιλελεύθερο ζουρλομανδύα που απαιτεί την τυφλή συμμόρφωση με τα μονεταριστικά δόγματα (πόσω μάλλον που τα ίδια συνέβαλλαν στην ύφανσή του κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριαντακονταετίας). Η κερδοσκοπία στον κλάδο των ακίνητων την περίοδο 1990-2000 και η αύξηση της τιμής του σιταριού και των υπόλοιπων τροφίμων το 2008, η οποία διαδέχθηκε την αύξηση της τιμής του πετρελαίου το 2007, μας έχουν ήδη δώσει μια πρόγευση των εφαρμοζόμενων πολιτικών που επιδιώκουν την οικονομική μεγέθυνση μέσα σε μια συγκυρία η οποία κάθε άλλο παρά ευνοεί την προώθηση του στόχου της πλήρους απασχόλησης. Το παράδειγμα της Ελλάδας του 2009 είναι αρκετά εύγλωττο και συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο τη χρεοκοποία της ψευδοεναλλακτικής λύσης: ο λαός ψηφίζει μαζικά ένα σοσιαλιστικό κόμμα το οποίο προβάλλει ένα τυπικά σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα. Όμως, μόλις η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με τις πιέσεις των χρηματαγορών, άρχισε να εφαρμόζει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας, υπακούοντας στις προσταγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Από την πλευρά του, είναι πολύ πιθανό ότι ο ελληνικός λαός δεν θα δεχόταν τις συνέπειες τις οποίες προϋποθέτει η ρήξη που είναι αναγκαία για την εφαρμογή μιας διαφορετικής πολιτικής: έξοδος από το ευρώ, άρνηση πληρωμής τουλάχιστον ενός μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας, εξοστρακισμός από την Ευρώπη, φυγή κεφαλαίων, εμπάργκο από τις «ζημιωθείσες» χώρες. Σε κάθε περίπτωση, η ανάκαμψη της οικονομικής μεγέθυνσης η οποία θα ήταν δυνατόν να επιδιωχθεί στο επίπεδο μιας μικρής χώρας (Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιρλανδία) που θα επέλεγε το δρόμο της αυτονομίας εξακολουθεί να παραμένει προβληματική σε παγκόσμιο επίπεδο. Και όμως, η μοναδική λύση που προτείνεται για την καταστροφή που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός είναι αυτά τα ψευτοφάρμακα της –λιγότερο ή περισσότερο αξιόπιστης– οικονομικής μεγέθυνσης.

Πώς θα λύσει η αποανάπτυξη τα πιεστικά προβλήματα των κρατών μας;

Όσο και αν το πρόγραμμα της δημιουργίας μιας κοινωνίας της αποανάπτυξης είναι αξιόπιστο σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, πώς σκοπεύουν οι αρνητές της οικονομικής μεγέθυνσης να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με τις οποίες θα βρεθούμε αντιμέτωποι στο άμεσο μέλλον; Για παράδειγμα, ποια λύση προτείνουν για το πρόβλημα του δημόσιου χρέους και της ανεργίας;
Σε μια κοινωνία αποανάπτυξης, είναι πολύ πιθανόν ότι το πρόβλημα του δημόσιου χρέους ούτε καν θα τίθεται. Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με όσα πιστεύουν οι υπέρμαχοί της, ο προϋπολογισμός θα είναι ισοσκελισμένος και τα έσοδα που θα προέρχονται από τη φορολόγηση θα καλύπτουν τις κρατικές δαπάνες. Πρώτα από όλα, θα υπάρχει μια νέα φορολογική λογική. Σε μια αυτόνομη κοινωνία που θα είναι απελευθερωμένη από τη λατρεία της οικονομικής μεγέθυνσης, οι πόροι του κράτους θα προέρχονται κυρίως από άμεσους προοδευτικούς φόρους, οι οποίοι αποτελούν τη δικαιότερη μορφή φορολογίας. Δεδομένου ότι το πρόγραμμα της αποανάπτυξης προβλέπει την καθιέρωση ενός ανώτατου επιτρεπόμενου εισοδήματος, η προοδευτικότητα της φορολογικής κλίμακας θα μπορούσε να φτάνει ακόμα και το 100% για όσα εισοδήματα ξεπερνούν αυτό το ανώτατο όριο. Συμπληρωματικό ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει μια έμμεση φορολόγηση η οποία θα επιβληθεί ή θα διατηρηθεί στα προϊόντα πολυτελείας. Σύμφωνα δε με την ιδιαίτερα οξυδερκή πρόταση του Πωλ Αριές, θα μπορούσε να επιβαρύνει την κακή χρήση φυσικών πόρων, υπηρεσιών ή αγαθών.[6] Αντί για ένα φθίνον τιμολόγιο όπως αυτό που ισχύει σήμερα για το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, το τηλέφωνο κ.λπ., θα μπορούσε να ισχύει το αντίθετο: πέρα από μια ποσότητα η οποία θα αντιστοιχεί στη βασική κατανάλωση, και η οποία θα παρέχεται δωρεάν ή με ελάχιστο τίμημα, η υπερκατανάλωση θα επιβαρύνεται με ένα συνεχώς υψηλότερο τιμολόγιο. Τα δημόσια έσοδα θα μπορούσαν να συμπληρωθούν και από τα ποσά που θα προκύψουν από την καθιέρωση ενός υψηλού φόρου που θα επιβάλλεται στις μεγάλες περιουσίες (πολυτελείς εξοχικές κατοικίες, σκάφη αναψυχής, στάβλοι με καθαρόαιμα άλογα ιπποδρομιών, κ.λπ.), έτσι ώστε να αποφεύγονται οι μεγάλες περιουσιακές ανισότητες. Εάν για κάποιον απρόβλεπτο λόγο τύχει να υπερβούν οι δαπάνες τα έσοδα, τότε δεν θα έπρεπε να αποτελεί ταμπού η προσφυγή στην έκδοση χρήματος για να χρηματοδοτηθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα. Όπως υποστήριζε ο Κέυνς, οι μόνοι που θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα στην περίπτωση μιας ελαφράς διάβρωσης της αξίας του νομίσματος («a general rise of price level») θα ήταν οι εισοδηματίες· και ο Κέυνς επιθυμούσε την ευθανασία των ραντιέρηδων. Στην κοινωνία της αγοράς, οι τραπεζίτες και η πλειονότητα των πολιτικών είναι ένθερμοι οπαδοί του δανεισμού του κράτους από τις χρηματαγορές, γιατί με αυτόν τον τρόπο υποτίθεται ότι αποφεύγεται η φρίκη του πληθωρισμού, ενώ παράλληλα δίνεται η ευκαιρία στις τράπεζες να προβούν σε ιδιαίτερα αποδοτικές τοποθετήσεις των κεφαλαίων τους· όσο για τους πολιτικούς, ο λόγος για τον οποίο υιοθετούν με τόση προθυμία αυτή τη «λύση» είναι επειδή τους επιτρέπει να αναβάλλουν την αύξηση της φορολογικής πίεσης που βαρύνει τους φορολογούμενους. Για αυτούς ακριβώς τους λόγους, ένα κράτος το οποίο θα έχει επιλέξει την οδό της αποανάπτυξης θα πρέπει να αποφύγει πάση θυσία το δανεισμό από τις χρηματαγορές. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι μια χώρα όπως η Γαλλία, η οποία επί δεκαετίες κατέφευγε συστηματικά στο δανεισμό για να χρηματοδοτεί τα ελλείμματά της, χρειάζεται οπωσδήποτε την οικονομική μεγέθυνση η οποία εγγυάται την τακτική αύξηση των φορολογικών εσόδων με τα οποία θα πραγματοποιηθεί η εξυπηρέτηση του χρέους, δηλαδή η αποπληρωμή των παλαιότερων δανείων και των τόκων τους. Σήμερα, ένα ολοένα αυξανόμενο μερίδιο των ποσών που συγκεντρώνονται με την άμεση και την έμμεση φορολόγηση δεν χρησιμοποιείται πλέον για τη χρηματοδότηση της λειτουργίας του κράτους αλλά για τον πλουτισμό των κατόχων των τίτλων του κρατικού χρέους (τράπεζες, ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, κερδοσκοπικά κεφάλαια, κ.λπ.). Για να γίνει λιγότερο ανυπόφορη η άδικη φύση του καπιταλιστικού συστήματος, καθίσταται αναγκαία η πάση θυσία οικονομική μεγέθυνση, εις βάρος της φύσης και των μελλοντικών γενεών. Σε μια κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης χωρίς οικονομική μεγέθυνση –όπως είναι, λίγο ώς πολύ, η δική μας αυτή τη στιγμή–, το κράτος βρίσκεται δεμένο χειροπόδαρα και παραδομένο στο έλεος των δανειστών του, των χρηματαγορών, οι οποίοι πάντα καταλήγουν να του επιβάλλουν την εφαρμογή μιας δραστικής πολιτικής μισθολογικής λιτότητας που συνοδεύεται από τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και την ιδιωτικοποίηση όσων από τα ασημικά της χώρας είναι ακόμα δυνατόν να πουληθούν. Όλα αυτά εγκυμονούν τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού και της πυροδότησης ενός υφεσιακού φαύλου κύκλου. Ο λόγος για τον οποίο οφείλουμε να εγκαταλείψουμε την κοινωνία της  οικονομικής μεγέθυνσης και να οικοδομήσουμε μια κοινωνία της αποανάπτυξης συνίσταται στην αποφυγή αυτού ακριβώς του φαινομένου του φαύλου κύκλου.
Και αν οι αρνητές της οικονομικής μεγέθυνσης καλούνταν να διαχειριστούν τις υποθέσεις μιας χώρας –της Ελλάδας, για παράδειγμα–, ποια πολιτική θα εφαρμοζόταν; Η άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους, δηλαδή η χρεοκοπία του κράτους, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ δυνατό φάρμακο το οποίο θα έλυνε απλούστατα το πρόβλημα καταργώντας το. Παρόμοια ενέργεια θα ήταν μια δίκαιη ανταμοιβή για τη διπρόσωπη στάση που κράτησε η «Goldman Sachs», η οποία, ως σύμβουλος και ελεγκτής, πληρώθηκε για να εξωραΐσει τους λογαριασμούς του κράτους ενώ ταυτόχρονα κερδοσκοπούσε ποντάροντας πάνω στην ευάλωτη θέση στην οποία βρισκόταν η χώρα. Ωστόσο, αυτή η ριζοσπαστική λύση την οποία θα υιοθετούσαν με προθυμία οι οπαδοί της αποανάπτυξης αποκλείστηκε αμέσως. Οι ιθύνοντες –χρηματοπιστωτικός τομέας, πολιτικοί, Ευρωπαίοι– προτίμησαν να αποφύγουν τη στάση πληρωμών και να προχωρήσουν στην «αναδιάρθρωση» του κρατικού χρέους της Ελλάδας. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι πολύ πιο εύκολο να δοθεί μια θεωρητική απάντηση απλώς για το ζήτημα του χρέους των κρατών από ό,τι να δοθεί λύση στο πρόβλημα της ραγδαίας αύξησης των απαιτήσεων που δημιουργούνται σε παγκόσμιο επίπεδο από την έξαρση της κερδοσκοπίας στον χρηματοοικονομικό κλάδο. Πράγματι, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών της Βασιλείας, το Φεβρουάριο του 2008, η δημιουργία παράγωγων χρηματοοικονομικών προϊόντων έφτανε τα 600 τρισ. Δολάρια, δηλαδή 11 ώς 15 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ![7] Από τη στιγμή που παρατηρούνται παρόμοια επίπεδα, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι η κατάρρευση και, σε παρόμοια περίπτωση, μέχρι και οι οπαδοί της αποανάπτυξης δεν έχουν να προτείνουν καμία θαυματουργό λύση που θα εξασφάλιζε την ομαλή προσγείωση… Το χρέος των κρατών, ακόμα και των πλέον υπερχρεωμένων, δεν ξεπερνάει συνήθως το ύψος του ΑΕΠ τους. Όσο και αν πρόκειται για υπερβολικά υψηλά ποσά, η διαχείριση της κατάστασης εξακολουθεί να είναι εφικτή.
Η απλή και ξεκάθαρη διαγραφή του δημόσιου χρέους δεν θα έπληττε μόνο τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους, αλλά –άμεσα και έμμεσα– και τους μικροκαταθέτες που εμπιστεύτηκαν το κράτος τους. Χωρίς αμφιβολία, είναι προτιμότερη μια αναδιάρθρωση του χρέους η οποία θα προκύψει μέσα από διαπραγματεύσεις (πράγμα που ισοδυναμεί με μια μερική χρεοκοπία), όπως συνέβη στην Αργεντινή μετά την κατάρρευση του πέσο το 2001. Ακόμα, μπορεί να προβλέπεται η διατήρηση ολόκληρης της αξίας των τίτλων για τους μικροκαταθέτες και η υποτίμησή τους κατά 40% ώς 60% στην περίπτωση όλων των υπόλοιπων κατόχων τους. Για την αποπληρωμή του εναπομένοντος μέρους του χρέους, θα ήταν καλοδεχούμενη μια αύξηση των φορολογικών εσόδων, με την επιβολή μιας έκτακτης εισφοράς επί των κερδών του χρηματοοικονομικού τομέα (για παράδειγμα, αν και δεξιά, η λαϊκίστικη κυβέρνηση της Ουγγαρίας δεν δίστασε να προβεί σε παρόμοια ενέργεια) και την υιοθέτηση μιας προοδευτικής φορολογικής κλίμακας. Στην περίπτωση της Γαλλίας, το πρώτο μέτρο που θα έπρεπε να ληφθεί θα ήταν η κατάργηση της «φορολογικής ασπίδας».* Επιπλέον, συνιστούμε την προσφυγή στην εκτύπωση χρήματος και, συνεπώς, σε έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό (της τάξης του 5% ετησίως). Αυτό το κεϋνσιανό μέτρο, το οποίο θα τονώσει την οικονομική δραστηριότητα χωρίς ωστόσο να εντάσσεται στη λογική της απεριόριστης οικονομικής μεγέθυνσης, θα διευκολύνει την επίλυση των προβλημάτων που θα δημιουργήσει η εγκατάλειψη της θρησκείας της οικονομικής μεγέθυνσης. Πράγματι, ο πρώτος στόχος της μετάβασης στην κοινωνία της αποανάπτυξης θα πρέπει να είναι η επιδίωξη της πλήρους απασχόλησης, έτσι ώστε να περιοριστεί η εξαθλίωση στην οποία έχει βυθιστεί ένα τμήμα του πληθυσμού. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί αφ’ ενός χάρη στη συστηματική «επανατοπικοποίηση» (relocalisation), δηλαδή στην επιστροφή της παραγωγικής δραστηριότητας στη χώρα όπου καταναλώνονται τα προϊόντα, αφ’ ετέρου στη σταδιακή αλλαγή του παραγωγικού προσανατολισμού ο οποίος θα συνεπάγεται την εγκατάλειψη παρασιτικών δραστηριοτήτων (όπως ο τομέας της πυρηνικής ενέργειας, ή η βιομηχανία όπλων). Ασφαλώς, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τη γενναία μείωση του χρόνου εργασίας. Βέβαια, στα λόγια η υλοποίηση παρόμοιου προγράμματος δεν φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολη. Στην πράξη, στην περίπτωση της Ελλάδας (ή της Ιρλανδίας), προϋποθέτει κατ’ αρχάς την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στο προηγούμενο εθνικό νόμισμα και σε όλα όσα αυτή η ενέργεια συνεπάγεται: έλεγχο των συναλλαγματικών ισοτιμιών και επαναφορά των τελωνείων. Ο επιλεκτικός προστατευτισμός στον οποίο στηρίζεται αυτή η στρατηγική θα κάνει τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου να φρίξουν. Θα πρέπει λοιπόν να περιμένουμε ότι θα υπάρξουν μέτρα αντιποίνων και απόπειρες αποσταθεροποίησης από το εξωτερικό, στις οποίες θα προστεθεί και το σαμποτάζ που θα επιχειρήσουν στο εσωτερικό της χώρας όλοι εκείνοι των οποίων θα θίγονται τα συμφέροντα. Συνεπώς, αυτό το πρόγραμμα –το οποίο απέχει ακόμα πάρα πολύ από την αναγκαία «έξοδο από την οικονομία» την οποία προτείνει η αποανάπτυξη– φαντάζει σήμερα εξαιρετικά ουτοπικό· όμως, όταν θα έχουμε φτάσει στον πάτο του οικονομικού μαρασμού και θα έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με την πραγματική κρίση, τότε αυτό το πρόγραμμα θα μας φαίνεται επιθυμητό και ρεαλιστικό.

Φυσικά το πρόγραμμα της εγκατάλειψης της κοινωνίας της κατανάλωσης και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας της «λιτής αφθονίας» θα δημιουργήσει παρανοήσεις, θα εγείρει ενστάσεις και θα συναντήσει αντιστάσεις, όποια και αν είναι η θεωρία και η πρακτική που θα υιοθετηθεί.[8] Κατ’ αρχάς, θα μας πουν ότι  η έκφραση «λιτή αφθονία» είναι ένα οξύμωρο σχήμα λόγου, έτι χειρότερο και από εκείνο της «αειφόρου ανάπτυξης», την οποία εμείς καταγγέλλουμε με κάθε ευκαιρία.
Θα υποστηρίξουν ότι, στην εσχάτη των περιπτώσεων, θα μπορούσαν να φανταστούν και να αποδεχθούν «μια ευημερία χωρίς οικονομική μεγέθυνση»,[9] όχι όμως και μια αφθονία μέσα στη λιτότητα: κατά τη γνώμη τους, κάτι τέτοιο είναι πραγματικά υπερβολικό! Πράγματι, όσο μένουμε εγκλωβισμένοι μέσα στο φαντασιακό της οικονομικής μεγέθυνσης, το μόνο που μπορούμε να διακρίνουμε στην αποανάπτυξη είναι μια ανυπόφορη πρόκληση. Αντίθετα, αν κατορθώσουμε και απελευθερωθούμε έστω και ελάχιστα από την καταναλωτική και παραγωγίστικη προπαγάνδα, γίνεται προφανές ότι η λιτή ζωή είναι μια από τις προϋποθέσεις για οποιαδήποτε μορφή αφθονίας. Φυσικά, όπως συμβαίνει και σε οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη κοινωνία, μια κοινωνία της αποανάπτυξης θα πρέπει να οργανώσει από τη μία την παραγωγή των αγαθών που είναι αναγκαία για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών της κοινωνίας, και από την άλλη ολόκληρο το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κληθεί να λειτουργήσει η κοινωνία· με άλλα λόγια, θα πρέπει να χρησιμοποιεί με λογικό τρόπο τους φυσικούς πόρους του περιβάλλοντός της και να τους καταναλώνει για την παραγωγή υλικών αγαθών και υπηρεσιών. Όμως, αυτό θα το κάνει κατά κάποιον τρόπο όπως οι «κοινωνίες της αφθονίας» της Λίθινης Εποχής που περιγράφει ο ανθρωπολόγος Μάρσαλ Σαλίνς, οι οποίες δεν εισήλθαν ποτέ στο στάδιο της οικονομίας[10] και αγνοούσαν τα ασφυκτικά δεσμά της σπανιότητας, των αναγκών, των οικονομικών υπολογισμών και του Homo œconomicus. Τα φαντασιακά θεμέλια στα οποία στηρίζεται ο θεσμός της οικονομίας θα πρέπει να επανεξεταστούν.[11] Ο Ζαν Μπωντριγιάρ το είχε πολύ σωστά προβλέψει στην εποχή του: «Μια από τις αντιφάσεις της οικονομικής μεγέθυνσης είναι ότι παράγει ταυτόχρονα αγαθά και ανάγκες, αλλά δεν τα παράγει με τον ίδιο ρυθμό». Από αυτό το γεγονός προκύπτει μια «ψυχολογική εκπτώχευση», ένα γενικευμένο αίσθημα ανικανοποίητου το οποίο «ορίζει την κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης ως το αντίθετο της κοινωνίας της αφθονίας».[12] Έτσι, η πραγματική φτώχεια συνίσταται στην απώλεια της αυτονομίας και σε μια εξάρτηση από τον καταναλωτισμό η οποία θυμίζει τοξικομανία. Μια ινδιάνικη παροιμία λέει: «Η εξάρτηση συνεπάγεται φτώχεια, η ανεξαρτησία σημαίνει ότι αποδέχεσαι ότι δεν θα γίνεις πλούσιος». Συνεπώς, εμείς που είμαστε αιχμάλωτοι τόσων πολλών αντικειμένων τα οποία έχουν σχεδόν μετατραπεί σε τεχνητά μέλη μας, είμαστε φτωχοί, και, για την ακρίβεια, εξαθλιωμένοι. Εάν ξαναβρούμε την εκούσια λιτή ζωή, θα μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε μια κοινωνία της αφθονίας στη βάση εκείνου που ο Ιβάν Ίλιτς αποκαλούσε «μοντέρνα διαβίωση»: πρόκειται για «έναν τρόπο ζωής μέσα σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία, στην οποία οι άνθρωποι έχουν κατορθώσει να περιορίσουν την εξάρτησή τους από την αγορά· αυτό το έχουν επιτύχει προστατεύοντας –με πολιτικά μέσα– μια υποδομή στην οποία οι τεχνικές και τα εργαλεία χρησιμεύουν κατά κύριο λόγο στη δημιουργία αξιών χρήσης, οι οποίες, όχι μόνο δεν θα εκφράζονται με ποσοτικό τρόπο, αλλά και θα είναι αδύνατο να ποσοτικοποιηθούν από τους επαγγελματίες παραγωγούς αναγκών».[13]
Συνεπώς, η μεγέθυνση της ευημερίας αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη οδό που οδηγεί στην αποανάπτυξη, δεδομένου ότι, όταν είναι κανείς ευτυχισμένος, είναι λιγότερο δεκτικός στην τηλεοπτική προπαγάνδα και στην ψυχολογική εξάρτηση από τις παρορμητικές αγορές. Ουσιαστικά, το ζητούμενο είναι η έξοδος από το φαντασιακό της ανάπτυξης και της οικονομικής μεγέθυνσης και η επανένταξη του τομέα της οικονομίας στον κοινωνικό και στον πολιτικό τομέα μέσα από την υπέρβασή του –ή την κατάργηση του (aufheben)–, ακριβώς όπως μας το είχε υποσχεθεί ο μαρξισμός, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να το υλοποιήσει. Το 1923, ο Γκέοργκ Λούκατς, ο πλέον διορατικός μαρξιστής διανοητής της εποχής του, έγραφε τα εξής για τη «σοσιαλιστική οικονομία» του μέλλοντος: «Ωστόσο, αυτή η “οικονομία” δεν έχει πλέον τη λειτουργία που είχε στο παρελθόν κάθε οικονομία, οφείλει να είναι η υπηρέτρια μιας κοινωνίας η οποία διευθύνεται με συνειδητό τρόπο· οφείλει να απολέσει την εμμονή της να κατέχει δεσπόζουσα θέση, καθώς και την αυτονομία της η οποία τη μετέτρεπε σε οικονομία· οφείλει να καταργηθεί ως οικονομία».[14]
Με αυτήν ακριβώς την αντίληψη για το σοσιαλισμό προσπαθεί να επανασυνδεθεί η αποανάπτυξη. Η λιτή αφθονία αποτελεί έναν ορίζοντα νοημάτων για μια έξοδο από την κοινωνία της κατανάλωσης, αλλά επίσης και έναν βραχυπρόθεσμο πολιτικό στόχο ο οποίος, στη σημερινή συγκυρία της ύφεσης και της καταστολής, μπορεί να αντιταχθεί στις νεοφιλελεύθερες ή στις κεϋνσιανές ψευτοθεραπείες. Φυσικά, παρόμοιο εικονοκλαστικό πρόγραμμα θα βρεθεί αντιμέτωπο με την αδυναμία κατανόησής του, αλλά και με ενστάσεις.
* Latouche Serge, Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας: παρανοήσεις και διαμάχες γύρω από την αποανάπτυξη (μτφρ. Παπακριβόπουλος Βασίλης), Αθήνα: Εκδόσεις των Συναδελφων, 2013, σσ. 17 – 31.
[1]    Mille et une nuits, Παρίσι 2000, σ. 29 [Για μια ευτυχισμένη ζωή, εισ.-μτφρ.-σχλ. Νίκος Πετρόχειλος, Πατάκης, Αθήνα 1996, σ. 76].
[2]    Morale sociale. Morale socialiste et politique réformiste (1885), σ. 372, αναφέρεται από Philippe Chanial, La Délicate Essence du socialisme. L’ association, l’ individu et la République, Le Bord de l’eau, Λορμόν 2009, σ. 77.
[3]    Stefano Bartolini. Manifesto per la felicità. Comme passare dalla società del ben-avere a quella del bon-essere, Donzelli, Ρώμη, 2010, σ. 231.
*    Στη γαλλική γλώσσα, ο νεολογισμός «rilance» είναι πολύ πιο επιτυχημένος, καθώς είναι πολύ κοντύτερα στη λέξη «reliance» («ανάκαμψη»). (Σ.τ.Μ.)
*    Στη Γαλλία, αυτός ο –αρκετά υψηλός– φόρος που επιβάλλεται στις επιχειρήσεις και στους ελευθέριους επαγγελματίες αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πόρους της τοπικής αυτοδιοίκησης. (Σ.τ.Μ.)
[4]    Thomas Piketty, «Liliane Bettencourt paie-t-elle des impôts?», Liberation, 13 Ιουλίου 2010.
[5]    «Τόσο για τον Αριστοτέλη, όσο και για τον Θωμά τον Ακινάτη, αυτή (η αυστηρότητα) αποτελεί το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται η φιλία. Μιλώντας για το οργανωμένο και δημιουργικό παιχνίδι, ο Ακινάτης ορίζει την αυστηρότητα ως μια αρετή η οποία δεν αποκλείει όλες τις ηδονές, αλλά μόνο εκείνες οι οποίες υποβαθμίζουν την προσωπική σχέση. Η αυστηρότητα αποτελεί μέρος μιας άλλης, πιο ευαίσθητης και εύθραυστης αρετής, η οποία την υπερβαίνει και τη συμπεριλαμβάνει: της χαράς, της ευθυμίας, της φιλίας», στο Ivan Illich, La Convivialité, Le Seuil, Παρίσι 1973, σ. 14.
[6]    Paul Ariès,  Le Mésusage. Essai sur l’hypercapitalisme, Parangon, Λιόν 2007.
[7]    Alberto Castagnola, La fine del liberismo. Guida alla grande crisi finaziaria, Carta, Ρώμη, σ. 58.
*    Επρόκειτο για ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβε ο Νικολά Σαρκοζί: περιορίζει σημαντικά τη μέγιστη συνολική φορολογική επιβάρυνση των πλουσιότερων στρωμάτων. (Σ.τ.Μ.)
[8]    Βλ. Serge Latouche, Sortir de la société de consommation. Voix et voies de la société de consommation. Voix et voies de la décroissance, ό.π.
[9]    Σύμφωνα με την πρόταση του Τιμ Τζάκσον, πρώην συμβούλου για το περιβάλλον της κυβέρνησης των Εργατικών, στο Tim Jackson, Prospérité sans croissance, De Boeck, Βρυξέλλες, 2010.
[10]  «Στις παραδοσιακές κοινωνίες, […] από δομική άποψη, η οικονομία δεν υπάρχει», στο Marshall Sahlins, Âge de pierre, âge d’abondance. L’économie des sociétés primitives (1972), Gallimard, Παρίσι 1976, σ. 118. «Στην εξωτερική πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτε το οποίο να μοιάζει με μια οικονομία μέχρι τη στιγμή όπου κατασκευάζουμε παρόμοιο αντικείμενο», στο Louis Dumont, Homo æqualis, Gallimard, Παρίσι 1977, σ. 33.
[11]  Βλ. Gilbert Rist, L’économie ordinaire entre songes et mensonges, Presse de Sciences-Po, Παρίσι 2010.
[12]  Jean Baudrillard, La Société de consommation, Denoël, Παρίσι, 1970, σ.83-87.
[13]  Ivan Illich, Le Chômage créateur, Le Seuil, Παρίσι, 1977, σ.87-88.
[14]  Αναφέρεται από Anselm Jappe, «Le “Côté obscur” de la valeur et le don», στο Revue du MAUSS, τχ. 43, δεύτερο εξάμηνο 2009, σ. 98.
Πηγή:ResPublica

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ - ΤΟΠΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Η Λαϊκή Ενότητα Καστοριάς 

ανοίγει τη συζήτηση για την εναλλακτική πρόταση, απέναντι στα αδιέξοδα του καπιταλισμού που τον κάνουν ακόμη πιο επιθετικό απέναντι σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο, τους φυσικούς πόρους και το περιβάλλον



Παρουσίαση βιβλίου:
«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
ΤΗΣ
ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ – ΤΟΠΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ»
Οι συγγραφείς 
Γιώργος Κολέμπας και Γιάννης Μπίλλας
εκθέτουν τα σημαντικά προβλήματα που αφορούν
την  Σύγχρονη Ανάπτυξη καθώς και τις Διατλαντικές Συμφωνίες
  
Δημαρχείο Καστοριάς
Τετάρτη 2  Δεκεμβρίου και ώρα 6,30 μ.μ.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015

Επιγραμματικά οι προτάσεις μας επί του οργανωτικού



ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (Νοέμβρης 2015)
Επιγραμματικά οι προτάσεις μας επί του οργανωτικού

Από το «Προσχέδιο πολιτικού πλαισίου»
“…10. Όλα αυτά απαιτούν να βάλουμε μπροστά τη δημοκρατική λειτουργία της ίδιας της Λαϊκής Ενότητας
- Τονίζοντας τον μετωπικό και δημοκρατικό χαρακτήρα και αποφεύγοντας πρακτικές και νοοτροπίες παραδοσιακών κομμάτων.
- Κάνοντας τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές και τις συνελεύσεις τους το πραγματικό δημοκρατικό κύτταρο λειτουργίας.
- Κατοχυρώνοντας την πλήρη συντροφική λογοδοσία και αυτοκριτική των οργάνων ακόμη και των προσωρινών.
- Αποφεύγοντας τη λογική του «μηχανισμού» και της γραφειοκρατίας και στηρίζοντας την πρωτοβουλία των ίδιων των μελών.
- Ενθαρρύνοντας την κριτική και την αυτοκριτική και σπάζοντας τα στεγανά ανάμεσα σε «ηγεσία» και «βάση».
- Υποβάλλοντας στη βάσανο της συλλογικής συντροφικής συζήτησης επιλογές, στάσεις, κατευθύνσεις σε κάθε επίπεδο (κεντρικό, εργατικό, αυτοδιοικητικό κ.λπ.)
Από  «Η ριζοσπαστική αριστερά αντιμέτωπη με το 3Ο μνημόνιο (Ελένη Πορτάλιου) Τα επιχειρήματα ότι δεν είμαστε ώριμοι να σκεφτούμε ανατρεπτικά στο θέμα του πολιτικού φορέα, επομένως μένουμε στα σχήματα του παρελθόντος, είναι τουλάχιστον παράδοξα. Εδώ προτείνουμε στην κοινωνία μια πραγματική επανάσταση – γιατί η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι μια επανάσταση της εποχής μας – και δεν μπορούμε να συλλογιστούμε με νέες προσεγγίσεις το ζήτημα του πολιτικού υποκειμένου που θα παίξει σημαντικό ρόλο στη σχεδιαζόμενη σύγκρουση; Αν το σχέδιο εξόδου προϋποθέτει βαθιά οικονομική και ταξική θεωρητική γνώση και πρακτική εμπειρία, γιατί δεν ισχύουν τα ίδια για το θέμα του πολιτικού φορέα ;
Στα πλαίσια και  των παραπάνω «ενθαρρύνσεων», αλλά και της δικής μας καταληγμένης άποψης  για την αναζήτηση «νέων προσεγγίσεων» στο ζήτημα του πολιτικού φορέα προτείνουμε  ορισμένες πρώτες ενδεικτικές  θέσεις .
Αυτό που συμπερασματικά  ως ουσιαστικό περιεχόμενο της οργανωτικής συγκρότησης προτείνουμε είναι: Όλα τα ζητήματα συζητιούνται μέσα στο Μέτωπο ( ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ) και όλα θα πηγάζουν από το Μέτωπο. Όλα θα μπαίνουν στην βάση.

17 ΝΟΕΜΒΡΗ: ΠΩΣ ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ

17 ΝΟΕΜΒΡΗ: ΠΩΣ ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015

Η κλιμάκωση της προσφυγικής κρίσης και η ιμπεριαλιστική υποκρισία



Η κλιμάκωση της προσφυγικής κρίσης και η ιμπεριαλιστική υποκρισία


Συνέντευξη του Vijay Prashad * στη Sharmini Peries από το The Real News Network , εμπλουτισμένη με ιδέες από μια διάλεξη στο Δουβλίνο.
Τι προκαλεί αυτή την προσφυγική έξοδο, κατά την άποψή σας;
Πρώτον, νομίζω πως είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι αυτή είναι μια προσφυγική κρίση που, εν τέλει, πλήττει τις ευρωπαϊκές ακτές.
Και όταν αυτά τα φαινόμενα φτάνουν στην Ευρώπη, τότε ακούμε δηλώσεις όπως ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν εξετάσουμε την προσφυγική κρίση στην καρδιά της Αφρικής, στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών γύρω από το Κογκό, θα δούμε ότι τα τελευταία 20 χρόνια έχουν πεθάνει αρκετά εκατομμύρια άνθρωποι. Τεράστιοι αριθμοί προσφύγων δημιουργούνται από τους πολέμους και την οικονομική κατάρρευση. Αν ρίξετε μια ματιά στη Βιρμανία πρόσφατα, θα δείτε το ποσοστό των Rohingyas [λαοτήτων που κατοικούν στη Βιρμανία] που φεύγουν με βάρκες. Με άλλα λόγια, θέλω να καταστήσω σαφές ότι υπάρχει μια παγκόσμια προσφυγική κρίση που προκαλείται από τους πολέμους και την οικονομική πολιτική. Και όσο αυτή η κρίση δεν είχε φτάσει στις ακτές της Ευρώπης , οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν ήταν και τόσο θορυβημένοι. Ακόμη και στη Συρία το προσφυγικό πρόβλημα υπάρχει από το 2011.Από τα 9-10 εκατομμύρια Σύρων περίπου 5-6 έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους μέσα στην ίδια την ερειπωμένη από τον πόλεμο Συρία. Περί τα 3-4 εκατομμύρια Σύροι ζουν σήμερα στην Ιορδανία, στον Λίβανο, στην Τουρκία ακόμη και στην Αίγυπτο. Αυτές οι χώρες έχουν γίνει μάρτυρες μιας καταστροφικής προσφυγικής κρίσης. Προκαλεί λοιπόν κατάπληξη [που λέει ο λόγος...] το ότι αίφνης αναστατώνονται οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι με την προσφυγική κρίση, αλλά μόνο όταν οι πρόσφυγες αρχίζουν να καταφτάνουν στις ευρωπαϊκές ακτές. Πριν απ' αυτό, φαίνεται πως κρατούσαν μια πολύ ανέμελη στάση απέναντι στα βάσανα των ανθρώπων που γίνονται πρόσφυγες λόγω του πολέμου και της οικονομικής πολιτικής.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Λιβύης, από την οποία έρχονται κάποιοι πρόσφυγες, κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αντιδράσει με βομβαρδισμούς εναντίον του Ισλαμικού Κράτους [στη Λιβύη]. Τι έχετε να πείτε γι' αυτό;
Το πρώτο που θα ήθελα να πω είναι πως η Λιβύη είναι μια χώρα που καταστράφηκε από έναν πόλεμο που ουσιαστικά προκάλεσε το ΝΑΤΟ, με πλήρη επίγνωση ότι θα επικρατούσε το χάος από τη στιγμή που θα επέδραμε και θα κατέστρεφε το λιβυκό κράτος. Η Δύση συνεχίζει να πιστεύει ότι οι επιχειρήσεις της για αλλαγές καθεστώτων, όπως τις αποκαλεί, θα αποβούν κάποια στιγμή ωφέλιμες. Η ιστορία θα έπρεπε να την έχει διδάξει ότι όλα αυτά είναι καταστροφικά. Έτσι λοιπόν καταλύθηκε το λιβυκό κράτος και τώρα υπάρχουν εκεί δύο κυβερνήσεις. Ο υπουργός Εξωτερικών, τα λόγια του οποίου παραθέσατε, είναι υπουργός στην κυβέρνηση που υποστηρίζουν οι δυτικές δυνάμεις, η οποία έχει έδρα το Τομπρούκ. Η άλλη κυβέρνηση, της Τρίπολης, δεν συμφωνεί ότι θα έπρεπε να διεξαχθούν αεροπορικοί βομβαρδισμοί. Τώρα υπάρχει, κατά μία έννοια, και μια τρίτη κυβέρνηση, δηλαδή το Ισλαμικό Κράτος, που έχει εγκατασταθεί στη γενέτειρα του Μ. Καντάφι, στην πόλη της Σύρτης. Το πρόβλημα με την κυβέρνηση του Τομπρούκ είναι ότι δεν έχει την υλική ικανότητα να αντιμετωπίσει ούτε το Ισλαμικό Κράτος ούτε την άλλη κυβέρνηση της Τρίπολης, πρωτεύουσας της Λιβύης. Αυτό είναι το πρόβλημά της. Γι' αυτό ακριβώς μιλάει. Μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη προήλθε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου έγινε μια πρόταση να εξουσιοδοτηθούν οι Ευρωπαίοι από τα Ηνωμένα Έθνη για να χρησιμοποιήσουν ένοπλες δυνάμεις εναντίον των πλοιαρίων που χρησιμοποιούν οι διακινητές για να διασχίζουν τη Μεσόγειο. Μια “θαυμάσια” σκέψη, σχεδόν μια οργουελιανή συνωμοσία εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:να χρησιμοποιήσει στρατό για να καταστρέψει μικρές βάρκες που είναι αραγμένες στη λιβυκή ακτή. Το πρόβλημα των Ευρωπαίων πάντα ήταν ότι για να βομβαρδίσουν μέσα στα χωρικά ύδατα της Λιβύης απαιτούνταν εξουσιοδότηση από τον ΟΗΕ. Και δεν υπάρχει τρόπος να πάρουν αυτή την εξουσιοδότηση. Έτσι, με μια έννοια, το είδος του εκφοβισμού που ασκούν οι Ευρωπαίοι, δηλ. άλλη μια φορά καλλιεργούν τις ελπίδες της κυβέρνησης του Τομπρούκ ότι οι δυτικοί βομβαρδισμοί θα αρχίσουν ξανά, αυτό το τρελό σχέδιο των Ευρωπαίων βεβαίως δεν οδήγησε πουθενά, εκτός, βεβαίως, από το να τρέφει τις ελπίδες της κυβέρνησης του Τομπρούκ. Πράγμα που δεν θα συμβεί. Εννοώ ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα βομβαρδίσουν αυτή τη φορά τη Λιβύη. Οι μόνες δυνάμεις που βομβάρδισαν τη Λιβύη από την εποχή των νατοϊκών επιθέσεων ήταν η Αίγυπτος και τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα. Αλλά και αυτές τώρα δεν είναι πρόθυμες να βομβαρδίσουν στόχους του Ισλαμικού Κράτους στη Σύρτη.
Ποια είναι η λύση για να σταματήσει αυτή η έξοδος των ανθρώπων που βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο διασχίζοντας τη Μεσόγειο; Οι Ιρανοί έχουν προτείνει μια λύση και εσείς έχετε γράψει για την πιθανότητα μιας περιφερειακής διευθέτησης. Μπορεί να πραγματοποιηθεί;
Αυτό είναι πολύ σημαντικό ζήτημα. Εξήμισι έως εφτά εκατομμύρια Σύροι είναι σήμερα εκτοπισμένοι μέσα στη χώρα τους. Οι αριθμοί των προσφύγων που περνούν μέσα από την Ουγγαρία και τη Π.Γ.Δ Μακεδονίας είναι αρκετά μεγάλοι. Όμως σε καμιά περίπτωση δεν προσεγγίζουν τον αριθμό των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τρομερά βάσανα και πεθαίνουν σωρηδόν μέσα στη Συρία. Για να σταματήσει η πλημμυρίδα των προσφύγων τουλάχιστον από τη Συρία, είναι σημαντικό να κινηθούν οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου προς την κατεύθυνση κάποιας εκεχειρίας σε όσο το δυνατόν περισσότερα τμήματα της Συρίας, τουλάχιστον. Οι Ιρανοί είναι πολύ πρόθυμοι να βρεθεί μια λύση εκεχειρίας με την ανάμειξη των περιφερειακών δυνάμεων, διότι σε τελευταία ανάλυση πολλές από τις ομάδες που πολεμούν την κυβέρνηση της Δαμασκού τώρα δεν θα ήταν σε θέση να συνεχίσουν τον πόλεμο χωρίς την υποστήριξη της Τουρκίας, των Σαουδαράβων, των κρατών του Κόλπου και άλλων, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ιορδανίας. Έτσι, η πρόταση του Ιράν είναι να συναφθεί κάποια συμφωνία ανάμεσα στις ομάδες που ενεργούν εκ μέρους αυτών των περιφερειακών δυνάμεων και στην κυβέρνηση Άσαντ. Αυτό θα έδινε τη δυνατότητα να επικρατήσει τουλάχιστον σε κάποια τμήματα της Συρίας ηρεμία και μια μορφή κατάπαυσης πυρός. Και ίσως αυτό έδινε τη δυνατότητα στις περιφερειακές δυνάμεις να απομονώσουν το Ισλαμικό Κράτος και κάποιες ομάδες της Αλ-Κάιντα που σημειώνουν ακόμη επιτυχίες στο πεδίο της μάχης, όπως στην επαρχία Ιντλίμπ όπου επιτέθηκαν στην τελευταία μεγάλη αεροπορική βάση της κυβέρνησης Άσαντ. Και σαν να μην έφτανε το χάος που υπάρχει, οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν μέσα στη Συρία και δημιούργησαν ακόμη πιο μεγάλες δυσκολίες για τους αμάχους που προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα προς τον Λίβανο. Νομίζω πως η ιδέα των Ιρανών έχει ανθρωπιστική ουσία, όποια κι αν είναι τα κίνητρά τους , όποιοι κι αν είναι οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί. Νομίζω ότι η πιο ανθρωπιστική αντίδραση είναι να υιοθετηθεί η ιρανική πρόταση για την εκεχειρία ώστε τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων ανθρώπων να μπορούν να ζουν με κάποια σταθερότητα. Και ίσως ορισμένοι από αυτούς που προσπαθούν να φύγουν από τη χώρα αποφασίσουν ότι υπάρχει η πιθανότητα να οικοδομήσουν το μέλλον τους στη Συρία.
 Πηγή: ιστοσελίδα LEFTEAST,όπουεμφανίστηκεμετοντίτλο “Vijay Prashad on the escalation of the refugee crisis and European imperialism”. Δημοσιεύουμε ευρέα αποσπάσματα.
*Ο Vijay Prashad είναι καθηγητής Διεθνών Σπουδών στο Τρίνιτι Κόλετζ.
 Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Η Τραγωδία της Αριστεράς (με μαρξιστικούς όρους)



  • Γράφτηκε από τον 
Η Τραγωδία της Αριστεράς (με μαρξιστικούς όρους)
Σπύρος Στάλιας, οικονομολόγος Ρh.D
Όταν η κοινοβουλευτική αριστερά αποδέχτηκε την συνθήκη του Μάαστριχτ, και αργότερα αποδέχτηκε το ευρώ, απώλεσε την αυτογνωσία της.
Η αριστερά με τις ενέργειες αυτές, απεκόπει παντελώς από την παράδοση  του μαρξιστικού πολιτικού ορθολογικού ανθρωπισμού.

Η Εποχή της απελπισίας: Aποκομίζουν την λαίλαπα της δυτικής υποστήριξης για την εξτρεμιστική βία




  • Γράφτηκε από τον 
Η Εποχή της απελπισίας: Aποκομίζουν την λαίλαπα της δυτικής υποστήριξης για την εξτρεμιστική βία
Tου Chris Floud*
Εμείς, η Δύση, ανατρέψαμε τον Σαντάμ με τη βία. Εμείς ανατρέψαμε τον Καντάφι με τη βία. Προσπαθούμε να ανατρέψουμε τον Άσαντ με τη βία. Σκληρά καθεστώτα όλα - αλλά πολύ λιγότερο δρακόντεια από τη Σαουδική Αραβία, συμμάχους μας, και άλλες τυραννίες σε όλο τον κόσμο.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων;

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2015

Σιάτλ - ΗΠΑ: Πολιτικός σεισμός η επανεκλογή της Σάμα Σαγουάντ με 55,47% της Σοσιαλιστικής Εναλλακτικής - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 20267

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 1000€ ΕΠΙ ΣΥΡΙΖΑ …

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ (ΚΑΙ) ΕΔΩ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ (ΚΑΙ) ΕΔΩ

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2015

Ζ. Κωνσταντοπούλου για κατάργηση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους: Προφανώς δεν αντέχει ο Αλέξης τις αποκαλύψεις - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 20213

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: 'ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ Β ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ'

Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΟΛΜΗΣ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΟΛΜΗΣ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

42 Χρόνια Πολυτεχνείο!

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2015

7 ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


(Πεμ. 12/11/15 - 11:07)
ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ, ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΗ
Ο Παναγ. Λαφαζάνης, επικεφαλής της ΛΑ.Ε., μίλησε στη συγκέντρωση που διοργάνωσε στην ΑΣΟΕΕ την Τετάρτη (11/10) η ιστοσελίδα του Kommon με συνομιλητές τους Θανάση Σκαμνάκη, Βασίλη Καλαματιανό και Άγγελο Χάγιο.  
Ο Παναγ. Λαφαζάνης λόγω της τροπής που πήρε η συζήτηση μίλησε προφορικά.  
Καταθέτουμε στην Iskra το πλήρες κείμενο της γραπτής ομιλίας του στο πνεύμα της οποίας κινήθηκε στην εκδήλωση.  
Ολόκληρο το γραπτό κείμενο του Παναγ. Λαφαζάνη έχει ως εξής:

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΓΥΡΟΣ
ΠΡΩΤΟΝ : Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και η ψήφιση από τον ίδιο, μαζί με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ενός τρίτου καταστροφικού μνημονίου είναι σίγουρο ότι προκάλεσε στις λαϊκές τάξεις ένα κύμα απογοήτευσης. Είναι λάθος, όμως, αν η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ θεωρηθεί ότι επέφερε στρατηγική ήττα στην Αριστερά και στο λαό και πολύ περισσότερο ότι έβγαλε από το κάδρο και το λαϊκό προσκήνιο την αμεσότητα μιας μεγάλης αντιμνημονιακής ανατροπής στη χώρα. Αντίθετα, παρά και ενάντια στην αντιδραστική μεταστροφή της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, η ανάγκη μιας μεγάλης δημοκρατικής ανατροπής δεν έχασε το ρεαλισμό, την επιτακτικότητα και την επικαιρότητά της.  
Ο πρώτος γύρος μιας ανατρεπτικής προσπάθειας στη χώρα μας μοιάζει να χάθηκε μόνο και μόνο για να τον διαδεχθεί με πιο ουσιαστικούς όρους ο δεύτερος γύρος. Για να τον διαδεχθεί μια δεύτερη και νικηφόρα ανατρεπτική απόπειρα.
Για να το πω ακόμα πιο καθαρά. Ο πρώτος γύρος με τον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να χάθηκε μόνο και μόνο για να σβήσουν μέσα στο λαό ψευδαισθήσεις και αυταπάτες σχετικά με μια αντιμνημονιακή πορεία και να διαγραφούν πιο ουσιαστικά οι συγκρουσιακές προϋποθέσεις μιας γνήσιας ανατρεπτικής προσπάθειας.
Στην ανθρώπινη ιστορία, πριν από κάθε μεγάλη νικηφόρα πολιτική και κοινωνική αλλαγή, προηγούντο, συνήθως, πολλές αποτυχημένες απόπειρες, που εκ των υστέρων φάνταζαν ως καρικατούρες. Χωρίς αυτές τις αποτυχίες, όμως, κανένας νέος ιστορικός δρόμος δεν θα άνοιγε. Οι άνθρωποι ασφαλώς επηρεάζονται από τις ιδέες. Επηρεάζονται, όμως, πολύ πιο καθοριστικά από τις εμπειρίες τους. Και τώρα οι άνθρωποι ξέρουν ότι δεν είναι ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Ολάντ ούτε ο Σόϊμπλε που θα βάλουν τέλος στην ελληνική τραγωδία αλλά μόνο η σύγκρουση μαζί τους.
Ο μνημονιακός καπιταλισμός πριν μας αφήσει χρόνους θα πρέπει να ξεφτιλίσει και τις τελευταίες εφεδρείες του. Αυτό ζούμε σήμερα με τον μεταλλαγμένο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα διαρκέσει πολύ. Θα πρέπει να ετοιμαστούμε για την ανατροπή.

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ ΙΙ


Του ΚΜ

Στο πρώτο σημείωμα με τίτλο "Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ" (29/8/15) που δημοσιεύθηκε στην Iskra (βλ. εδώ) επισημαίνονταν τα χαρακτηριστικά του κόσμου του ΟΧΙ που θα μπορούσαν να τον ωθήσουν στην εκ νέου αδράνεια, στην περιθωριοποίηση και στην αποχή ή αρνητική στάση απέναντι στις εκλογές.
Επισημαινόταν η δυσκολία απεύθυνσης της Λαϊκής Ενότητας στις μάζες του ΟΧΙ, η απουσία οργανωτικής δομής που θα επέτρεπε την πολιτική σταθεροποίηση και ωρίμανση της παρέμβασης όλου αυτού του κόσμου που βγήκε στο πολιτικό προσκήνιο με το δημοψήφισμα. Και αντίστροφα, επισημαινόταν ότι η απουσία οργανώσεων λειτουργεί αρνητικά και για την ίδια τη Λαϊκή Ενότητα, επειδή χάνει την επαφή της με τις ιδέες, τις επιθυμίες και τους φόβους των κοινωνικών στρωμάτων που επιθυμεί να εκπροσωπήσει πολιτικά.
Μετά το σοκ της στροφής του, μνημονιακού πλέον, ΣΥΡΙΖΑ «ο μηδενισμός, η αντίληψη ότι "όλοι είναι το ίδιο", η αποχώρηση από την πολιτική πάλη, η αποχή», για τα οποία γράφαμε στο σημείωμα της 28/8, λειτούργησαν. Η Λαϊκή Ενότητα πάλεψε, με λάθη είναι αλήθεια—μόνο ο Πάπας είναι αλάθητος—κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, χωρίς μέσα και χωρίς χρονικά περιθώρια. Μπορεί να υπήρξαν κενά στον πολιτικό της λόγο, αλλά είναι η μόνη δύναμη που πάλεψε με αξιώσεις προβάλλοντας αξίες και πολιτικές πραγματικής ανατροπής του μνημονιακού καθεστώτος.
Προφανώς και το εκλογικό αποτέλεσμα επίσης πρέπει να ερμηνευτεί σαν κάλεσμα προς τη Λαϊκή Ενότητα να οργανωθεί, να γίνει σαφέστερη, να επεξεργαστεί τις θέσεις της, να ξεκαθαρίσει επίσης τα ταξικά της χαρακτηριστικά και τους μακροπρόθεσμους στόχους της.
Η πρόκληση προς τη Λαϊκή Ενότητα είναι να αποδείξει ότι εκφράζει βαθύτερες διαδικασίες του Ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, να ξεπεράσει τους στενούς κύκλους της αριστερής διανόησης και να αναδείξει ένα συνολικό «σχέδιο» ανάταξης της Ελληνικής κοινωνίας με σύγχρονους μεν, ταξικούς δε, όρους.
Όμως, επίσης μπαίνουμε σε μια περίοδο που ευνοεί τις συγχύσεις, τις θεωρίες «ήττας». Διαβάζουμε σε σχόλια αριστερών "κριτών" περί «της συντριπτικής ήττας που υπέστη το ΟΧΙ από την κυβέρνηση Τσίπρα και του τσακίσματος του αγωνιστικού φρονήματος της κοινωνίας» ότι «το μέγεθος της ήττας είναι τέτοιο που συμφιλιώνει τον βασανιζόμενο με το βασανιστή του» και άλλα μελοδραματικά. Ανεξάρτητα από τις όποιες θετικές ιδέες μπορεί να περιέχουν παρόμοια σχόλια, όταν καταπιάνονται με το τι πρέπει να γίνει στο μέλλον, αγνοούν το βασικό: Ότι η ταξική βάση των μνημονίων γεννά αναπόφευκτα την ταξική πάλη, ότι η Λαϊκή Ενότητα έγραψε αγωνιστικές παρακαταθήκες και είναι ουσιαστικά η μόνη δύναμη που στάθηκε απέναντι στον Αρμαγεδδώνα, ότι το στοίχημα για την ανάπτυξή της είναι να συνεχίσει να στέκεται όρθια, να καταφέρει να δεθεί με τα κοινωνικά στρώματα που θίγονται και ψάχνουν να βρουν διέξοδο, να τα μπολιάσει με πρωτοπόρες ιδέες και να διδαχθεί από αυτά και την πείρα τους. Προφανώς και για να πετύχει να κάνει τέτοια βήματα, η Λαϊκή Ενότητα θα πρέπει να συζητήσει, να ξεκαθαρίσει, να παρέμβει πολύ πιο αποτελεσματικά. Χωρίς κραυγές και ψίθυρους, με ψυχραιμία και με πολιτικό τρόπο.
Η βίαιη αναδιάταξη των όρων απόσπασης υπεραξίας που επιχειρεί η άρχουσα τάξη στην Ελληνική κοινωνία μέσω των μνημονίων, η ένταση της εξάρτησης του ελληνικού καπιταλισμού από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, η λεηλασία του κοινωνικού πλούτου θα γεννούν αντιστάσεις και αντιδημοκρατικές εκτροπές. Το πρόβλημα μέσα στην αριστερά είναι οι ιδέες που θα ηγεμονεύσουν και αν αυτές θα καταφέρουν να οργανώσουν την αντίσταση της Ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην καταστροφή. Οι κραυγές, οι οδυρμοί και οι ολολυγμοί ούτε ιδέες προσφέρουν ούτε αντιστοιχούν στην πραγματικότητα της συνεχιζόμενης πάλης των υπαρκτών λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων στο πεδίο της υπαρκτής ταξικής πάλης.
Η Λαϊκή Ενότητα θα κριθεί από την ετοιμότητά της να ανταποκριθεί σε αυτή την πραγματικότητα και όχι στις φαντασιώσεις "αμαρτίας-μετάνοιας-εξομολόγησης-άφεσης" που ουσιαστικά ξεδιπλώνουν οι, καλών προθέσεων οπωσδήποτε, οδυρόμενοι "κριτές".
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

Δέκα λόγοι που ψηφίζουμε Λαϊκή Ενότητα

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.


  1. Γιατί δεν αποδεχόμαστε τους μονόδρομους των μνημονίων που μας επιβάλλουν η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, οι ευρωπαίοι τραπεζίτες, όλα τα αρπακτικά της ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Μονόδρομους που ακολουθούν απαρέγκλιτα οι ντόπιοι υποτελείς τους – Τσίπρας, Μεϊμαράκης, Βενιζέλος, Σαμαράς, Παπανδρέου. Γιατί υπάρχει εναλλακτική πρόταση και άλλος δρόμος. Είναι ο δρόμος της αντίστασης, της σύγκρουσης με τη λιτότητα, το νεοφιλελευθερισμό, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Ο δρόμος της ανεξαρτησίας από την ευρωζώνη και την ΕΕ, της αποτίναξης της θηλιάς του χρέους, της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων.
  2. Γιατί το πραγματικό δίλημμα και η θέληση των εργαζόμενων και της νεολαίας –όπως εκφράστηκε συντριπτικά στο δημοψήφισμα– δεν είναι το ποιος θα εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο, αλλά το ποιος θα αντισταθεί. Και αυτή η δύναμη είναι η Λαϊκή Ενότητα, μαζί με τη νεολαία και τους εργαζόμενους, μαζί όλο με το λαό. Στις εκλογές δεν επιλέγουμε αυτόν που θα εκτελέσει το τρίτο μνημόνιο. Επιλέγουμε εναλλακτικό σχέδιο, πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, προοπτική για τη χώρα και το λαό.
  3. Γιατί η ελπίδα παραμένει –πρέπει να παραμένει– ζωντανή, παρόλο που κακοποιήθηκε από τον Τσίπρα και την παρέα του Μαξίμου. Όσο δυνατότερες είναι οι γνήσιες αντιμνημονιακές δυνάμεις, τόσο δυνατότερη θα είναι και η ελπίδα. Η Λαϊκή Ενότητα δεν πέρασε στην αντίπερα όχθη, χτίζει το μέτωπο για να δυναμώσει η ελπίδα, δεν αποδέχεται τη μνημονιακή φυλακή, τη μνημονιακή κοινωνία.
  4. Γιατί την επομένη των εκλογών είναι απαραίτητη, αναγκαία και χρήσιμη μια αριστερή, αγωνιστική αντιπολίτευση απέναντι στη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Μεϊμαράκη για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία, για να εκφράσει τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Γιατί την επόμενη μέρα θα έχουμε αγώνες, όταν ο θυμός θα ξεπεράσει το φόβο, την παγωμάρα, την αηδία. Και δεν επιτρέπεται το τρίτο μνημόνιο να είναι το μοναδικό που απέναντί του δεν θα βρίσκει μια ισχυρή προοδευτική αντιπολίτευση.
  5. Γιατί δεν παραιτούμαστε, δεν απέχουμε. Δεν θα κάνουμε το χατίρι σε όσους θέλουν το λαό και τη νεολαία να απέχουν απογοητευμένοι. Η αποχή δεν είναι στάση τιμωρίας, τους αφήνει περιθώρια για ακόμα περισσότερη λιτότητα και φτώχεια, ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή του λαού και του τόπου. Η αποχή είναι λευκή επιταγή σε όσους θέλουν να εφαρμόσουν μνημόνια. Να τους τιμωρήσουμε ψηφίζοντας Λαϊκή Ενότητα. Γιατί ο μεγάλος τους αντίπαλος είναι η Λαϊκή Ενότητα – η δύναμη που παλεύει για την κατάργηση των μνημονίων κι όχι για τη διατήρηση και διαχείρισή τους.
  6. Γιατί το ΟΧΙ της ανυπότακτης νεολαίας και του λαού δεν παραιτείται, δεν απέχει, δεν τσακίζεται. Γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι, όπως και δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Γιατί η αριστερά και η δεξιά δεν είναι το ίδιο. Ο Τσίπρας μπορεί να είναι το ίδιο με τον Μεϊμαράκη, αλλά ο Τσίπρας δεν είναι αριστερά. Η αριστερά δεν έχει σχέση με τα μνημόνια, τη λιτότητα, την υποτέλεια – τα πολεμάει. Δεν ξεπουλά τα πάντα για την εξουσία – υπερασπίζεται τα δίκια του λαού.
  7. Γιατί αρνούμαστε να έχουμε ένα κοινοβούλιο υποταγμένο στη Μέρκελ, στον Σόιμπλε, στον Ντάισενμπλουμ. Ένα κοινοβούλιο-πρωτοκολλητή των αποφάσεων των Βρυξελλών, που θα παραδίνει το λαό και τον τόπο, το μέλλον των επόμενων γενιών στα συμφέροντα των δανειστών, στις επιταγές και εντολές της ευρωζώνης. Γιατί η Λαϊκή Ενότητα δεν διστάζει να αρνηθεί την αποπληρωμή του χρέους. Δεν φοβάται να συγκρουστεί με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, με την ευρωζώνη. Γιατί η ιστορία δείχνει ότι οι λαοί έχουν τη δύναμη να αλλάζουν τη ζωή τους όταν στέκονται όρθιοι και σηκώνουν κεφάλι, όταν παίρνουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
  8. Γιατί όσες και όποιες δίκαιες και κριτικές επιφυλάξεις υπάρχουν για το πώς γεννήθηκε η Λαϊκή Ενότητα, για τις δυνάμεις αδρανείας του παρελθόντος, ακόμα και για πρόσωπα, αυτό το υπό διαμόρφωση μέτωπο – φορέας, δεν παύει να μιλάει και να έχει αναφορά στις αξίες και τα προτάγματα της Αριστεράς. Καθορίζεται με βάση το σύγχρονο κοινωνικό και εθνικό ζήτημα και αποτελεί έστω και αναγκαστικά τη μόνη επικίνδυνη για το σύστημα και χρήσιμη για το λαό και τη νεολαία αριστερή αντιμνημονιακή επιλογή.
  9. Γιατί στα καυτά επίκαιρα ερωτήματα επιλογής «ευρωζώνη ή λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία», «έξοδος από το ευρώ ή ανεργία, φτώχεια και μετανάστευση», η Λαϊκή Ενότητα απαντάει καθαρά και αυτονόητα. Γιατί η ευρωζώνη είναι μνημόνιο, αποτελεί το σύστημα, το πλαίσιο και το όριο για διαρκή λιτότητα και απώλεια της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Γιατί αποδείχτηκε ότι δεν διαπραγματεύεσαι με τους λύκους και τα λιοντάρια στο λάκκο τους.
  10. Γιατί η επόμενη μέρα, χωρίς ισχυρή Λαϊκή Ενότητα στη Βουλή και στους αγώνες, θα είναι ακόμη χειρότερη. Η Λαϊκή Ενότητα, με όλες τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες, είναι η τελευταία γραμμή άμυνας που μπορεί να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Ισχυρή Λαϊκή Ενότητα σημαίνει καλύτερες θέσεις μάχης την επόμενη των εκλογών. Γιατί μάχες θα έχουμε. Ας μη γελιέται κανείς.